Wieś Raciborowice Górne powstała na prawie niemieckim na przełomie XI i XII wieku. Do 1945 roku była zamieszkana przez ludność niemiecką. Głównym źródłem dochodów mieszkańców wsi była cementownia, która powstała dzięki bogatym złożom wapnia. związane z wydobyciem złożami wapnia. Cementownia funkcjonowała w Raciborowicach do lat 90. XX wieku.
W miejscowości na początku XIII wieku zbudowano kościół katolicki pod wezwaniem św. Michała Archanioła, pierwsza bryła w stylu romańskim, zyskała w kolejnych wiekach gotyckie sklepienie krzyżowo-żebrowe, a w pierwszej połowie XVIII wieku świątynia otrzymała barokowy wystrój.
W tym czasie mieszkańcy Raciborowic pod względem wiary byli już podzieleni, dlatego – po ugruntowaniu protestantyzmu na tych terenach – w 1742 roku rozpoczęto budowę kościoła protestanckiego, którą ukończono w 1796 roku. W 1884 r. dobudowano wieżę, której projektantem i wykonawcą był znany w okolicy architekt bolesławiecki Peter Gansel (autor m.in. przebudowy zamku w Grodźcu).
Po zakończeniu działań wojennych wysiedlono z Raciborowic Niemców. We wsi osiedlili się Polacy repatriowani z dawnych Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej. W tym czasie budowla protestanckiej świątyni popadła w ruinę, bo zabrakło niemieckich wiernych, by o nią zadbać. Wyposażenie przekazano do innych świątyń a w latach 70. pozostałości rozebrano.
Dziś możemy podziwiać piękno dawnej architektury na kartach pocztowych, które przetrwały zawirowania losu, oraz malownicze miejsca, które urzekają mieszkańców i gości.
