Poezja... Wiersze, które czytam

Pati napisał(a): Ble bla ble bla. Nie byłabym taka pewna :)

Ble bla ble bla to pomieszanie z poplątaniem! Ale niech na Twoim stanie :P.

Pomieszanie z poplątaniem?
Mam w tej kwestii inne zdanie :).

Pati napisał(a): Pomieszanie z poplątaniem? Mam w tej kwestii inne zdanie :)

No cóż, masz inne zdanie i już :D.

Nie będziemy się chyba kłócić?
Pora do tematu wrócić :).

Pati napisał(a): Nie będziemy się chyba kłócić? Pora do tematu wrócić :)

A kto się kłóci proszę Pani? Ten ktoś jest chyba do bani ;P.

Lubię tęsknić
Wspinać się po poręczy dźwięku i koloru
W usta otwarte chwytać zapach zmarznięty

Lubię moją samotność
Zawieszoną wyżej
Niż most
Rękoma obejmujący niebo

Miłość moją
Idącą boso
Po śniegu.

/Halina Poświatowska/.

Daj, czegoć nie ubędzie, byś najwięcej dała.
Daj, czego widać żadna przedtem dać nie chciała.
Daj, co mi wzrok sczerwieni i serce połechce.
Daj, czegoć chcę od ciebie, a od innych nie chcę.

Adam Kreczmar- Daj.

Daj, co zostało ci po nim, po tym, którego żałujesz.
Daj mi to miejsce na twarzy, gdzie szminki ci nie starczyło.
Mnie to zupełnie wystarczy, ja z tego zrobię miłość.

Daj, rankiem daj niebieskim, daj wieczorem długim.
Daj, przecież zawsze możesz nie dać po raz drugi.
Daj, czego już nie oddam, daj mi prosto w ręce.
Daj, czegoć nie zabraknie, choćbym wziął najwięcej.

Daj mi to miejsce przy sobie, na które patrzysz po nocy.
Daj sobie czasem dopomóc, choćbyś nie chciała pomocy.
Daj mi to miejsce przy sobie, które jest puste o świcie,
Ja sobie z tego zrobię długie ciekawe życie.

Daj mi to miejsce przy sobie! Daj mi to miejsce przy sobie!

Pati napisał(a): Lubię tęsknić Wspinać się po poręczy dźwięku i koloru W usta otwarte chwytać zapach zmarznięty Lubię moją samotność Zawieszoną wyżej Niż most Rękoma obejmujący niebo Miłość moją Idącą boso Po śniegu. /Halina Poświatowska/.

Miłe.

"Jesienna melancholia.
Przeźroczystym szalem otoczyła me oczy.
Lekkimi dłońmi szarpie struny złotej harfy.
Delikatna muzyka za mną kroczy.

Cicho szeleszczą złote liście.
O szyby dzwonią deszczu strugi.
Każdy dzień taki samotny.
Każdy wieczór taki długi.

Wiatr kołysze drzew gałęzie.
W moim sercu wszystko zamarło.
Podobnie jak rok temu.
Gdy jesień zasiała miłości ziarno... ".

Ładne to twoje?

Ładne lecz nie moje ale blisko mnie.

Po czerni jeżyny, po lisciu kaliny, jesień, jesień już, po pustym już polu, po pełnej stodole jesień, jesień juz, po astrach po ostach to widać, to proste, że jesień jesień już, i po tym, że przecie jak zwykle po lecie jesień jesień już. Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym, berberysu i głogu ma smak, stawia drzewom pieczątki, żeby było w porządku, że już pora, że trzeba iść spać. A my tak po kieliszku, po troszeczku popijamy calutki ten dzień, próbujemy nalewki z dzikiej róży, z porzeczki, żeby sprawdzić czy zimą to wypić się da. To się w głowie nie mieści, że tak szumi, szeleści, tak bliziutko, o krok, prawie tuż, głębokimi rzekami, pachnącymi szuwarami idzie jesień prosto w nasz próg. Ale co tam, przecież taka jesień złota nie jest zła, ale co tam, przecież taka jesień złota niechaj trwa...

Robert Frost.

Droga.

Dwie drogi rozchodziły się w żółtym lesie.
Żal, że nie mogłem przebyć obu
- Samotny wędrowiec, którego w świat niesie.
Wpatrywałem się w pierwszą, stojąc u jej progu,
Jak skręca w oddali i w poszyciu znika.

Wybrałem tę drugą, gdyż chęć nieodparta,
Słuszność decyzji motywowała,
Jakby chciała być przeze mnie przetarta,
Choć od pierwszej się nie odróżniała,
A obie były wytyczone.

Tamtego ranka wyglądały na podobne.
Nie było śladów żadnego człowieka.
Na pierwszą powrócę - rzuciłem na odchodne
Wiedząc, jak droga potrafi być daleka.
Wątpiłem jednak, czy powinienem powrócić.

Nieraz mnie to wspomnienie poniesie,
Gdy będę rozważał drogę obraną.
Dwie drogi rozchodziły się w lesie,
A ja? Ja obrałem tą mniej uczęszczaną.
I to właśnie wszystko odmieniło.

Chciałabym wydać swoje wiersze gdzie mogę szukać kogoś kto mi w tym pomoże?

~Krystyna napisał(a): Chciałabym wydać swoje wiersze gdzie mogę szukać kogoś kto mi w tym pomoże?

Jeżeli możesz to umieść tu któryś ze swoich wierszy.