Odejście od męża

A ja tej dziewczynie Kallu bardzo współczuje bo powiedz sama co to za zycie gdzie nie czuje się miłości i jest się dla kogoś obojętnym?

mgiełka napisał(a): A ja tej dziewczynie Kallu bardzo współczuje bo powiedz sama co to za zycie gdzie nie czuje się miłości i jest się dla kogoś obojętnym?

To zapewne nie jest dobre życie dla nikogo. Co do samej osoby o nicku solis nie wypowiem się bo..karty przepastnego inerfału przyjmą każde słowo.
Generalnie jednak samotność nie jest przypisana człowiekowi i każdy potrzebuje bliskości drugiej osoby.

Trudno tu orzekać w życiu Solis, ja wiem, że samotność jest okropna ale żyć z kimś beż miołści to w ogóle BEZ SENSU czuć sie omijana, olewana! Jakiś już czas jestem w Polsce i czasem meczy mnie ta samotność, mieszkałam kilka lat w Irlandii, wybornie mi się tam żyło do puki nie zostałam zraniona po roku zdecydowałam się wrócić do rodzinnego miasta skąd wyjechałam jako nastolatka.

Zranionym mozna zostać pod każdą szerokością geograficzną .W samotności pewne jest to,że nie zdradzi i nie oszuka .Czasem bywa nie do zniesienia ale z czasem można nauczyć się ją akceptować.

Czasem sami pracujemy na swoją samotność nawet nie mając świadomości bo w końcu w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny.

Monika :* napisał(a): Czasem sami pracujemy na swoją samotność nawet nie mając świadomości bo w końcu w życiu nic nie dzieje się bez przyczyny.

Oczywiście możemy wtedy potraktować ją jako przewlekłą ,trudno uleczalną chorobę.

kalla napisał(a):
. Karty przepastnego inerfału przyjmą każde słowo.

Kalla, chyba INTERWAŁU? Trzeba zwracać szczególną uwagę na to, jak się napisało wyrażenie, którego nie używasz zbyt często...

Sami robimy z siebie samotników a nie ktoś z nas. Jeżeli ktoś bardzo nie chce być sam to nie będzie. Trochę wiary a mniej użalania nad sobą.

Anonimie to był test dla bystrych nautów.Widzę,że zdałaś go znakomicie.
2012-03-14, 16:04
Monika :* napisał(a): Sami robimy z siebie samotników a nie ktoś z nas. Jeżeli ktoś bardzo nie chce być sam to nie będzie. Trochę wiary a mniej użalania nad sobą.

Dla osób pozostających długo w stanie samotności poradzenie sobie z tym 'problemem' wbrew pozorom nie jest takie proste.I zapewne nie chodzi o użalanie się może to mieć to głębsze podłoże psychologiczne.

Blokują sie przed uczuciami. Może po prostu boją się że znów przezyją rozczarowanie.

kalla napisał(a): Anonimie to był test dla bystrych nautów. Widzę, że zdałaś go znakomicie. 2012-03-14, 16: 04. Dla osób pozostających długo w stanie samotności poradzenie sobie z tym 'problemem' wbrew pozorom nie jest takie proste. I zapewne nie chodzi o użalanie się może to mieć to głębsze podłoże psychologiczne.

Wiem coś na ten temat, sama byłam w takiej sytuacji.

kalla napisał(a): Dla osób pozostających długo w stanie samotności poradzenie sobie z tym 'problemem' wbrew pozorom nie jest takie proste. I zapewne nie chodzi o użalanie się może to mieć to głębsze podłoże psychologiczne.

Nic dodać nic ująć.

Współczuje bo sama nie wiem jak bym postąpiła.

Da se rady kobitka :).

2012-03-16, 10:39Solis tam na końcu, jak już dojdziesz wywalając po drodze całe zło, smutek, większość wspomnień - stań na krawędzi, uśmiechnij się i krzyknij głośno bardzo głośno już dość to koniec tych złych chwil. Wskocz i gdy wypłyniesz to poczujesz się tak jakbyś na nowo się narodziła =_=.

Jest w tym ogromna moc i magia, kiedyś szedłem tą samą drogą...

Pozdrawiam =_=.