Poezja... Wiersze, które czytam

Nie! nie mogę .Jednak to nie ma znaczenia.Twój styl pisania jest rozpoznawalny.Pozdrawiam .Jesteś kobietą! Piszesz tu na stałym nicku i na niezalogowanym .To oczywiście nic niewłasciwego nie jest.

Kalia to ladyen?

kalla napisał(a): Jesteś kobietą! Piszesz tu na stałym nicku i na niezalogowanym. To oczywiście nic niewłasciwego nie jest.

Zapewniam, że się mylisz! Nie kłamię :).

~Anonim napisał(a): Zapewniam, że się mylisz! Nie kłamię :).

Dobrze to nieważne.Dobrej nocy.

Pozdrowienia z krakowa.

Szczęście.

Kraina snów... kraina marzeń...
W której już nie ma przykrych zdarzeń...
Gdzie więc istnieje i gdzie jej szukać.
Może wystarczy do serca zapukać...
Wtedy otworzą się wielkie bramy...
I zobaczymy świat nam nieznany...
Świat tajemnicy i cudów wielkich...
A dookoła szczęścia kropelki...
Kropelki siły i wielkiej mocy.
I cicha przystań wśród ciemnej nocy.
I powiew ciepła co strach rozwiewa.
I łezka szczęścia co dla nas śpiewa... wyszukane w sieci.
2012-04-20, 22:18Kiedy widzi twój uśmiech Już zna twoje myśli.
Nie przerywa w pół zdania, choć wie, co chcesz powiedzieć.
Przeżył wszystko, o czym marzysz, każdą z chwil.
Oddałby wspomnienia byś zrozumiał, w końcu, że.
To, co w życiu ważne, czuje każdy z nas.
To, co w życiu ważne, to w sobie masz od lat.
W jego oczach, tyle radości, co w Twych niepokoju.
Wciąż cię peszy jego szczerość.
On wie, kim naprawdę jesteś.
Gdybyś przeżył to, co on nie trwoniłbyś tych słów.
Miał byś więcej czasu na to by naprawdę żyć.
To, co w życiu ważne, czuje każdy z nas.
To, co w życiu ważne, to w sobie masz od lat.
Świat się ciągle zmienia już go nie dogonisz.
Ale wiem, że możesz być szczęśliwy tu.
Znów powietrze cieple tuli nas do snu.
Zobacz przyszła wiosna lepiej chodźmy gdzieś.
A ty wysłuchaj mnie.
To, co w życiu ważne, czuje każdy z nas.
To, co w życiu ważne, to w sobie masz od lat.
Świat się ciągle zmienia już go nie dogonisz.
Ale wiem, że możesz być szczęśliwy tu.
Bądź szczęśliwy tu To co w zyciu wazne Krzysztof Krawczyk.

Choć czas po mszy krótki.
I z dnia myśl radosna,
To pycha pogodę zmąciła.
I nie ma znaczenia,
Czy inne zbyt piękne,
Czy inni zbyt wdzięczni dla oczu.

Zasmuci cię słabość tak nagle, tak mocno,
Że nic już się ukryć nie uda.
I spali we wnętrzu ta myśl tak bolesna,
Żeś miłość do wiatru wystawił.

Rozumiem już bardziej,
Dlaczego Wincenty jak szmata chciał być traktowany.
Gdzie nie chcesz się zgodzić na swoją skończoność,
Tam skończy się zdolność kochania.

I znów to pojmuję – jak dureń po szkodzie,
Że słowa jak plewy są puste.
A wielkość miłości zaparciem się mierzy,
Zachwytem innymi nie sobą.

Dorotko, Grzegorzu, Agnieszko, Wiktorze.
I wy sprawcy zwykłej radości,
Wybaczcie, żem sobie chciał wszystko przypisać,
A Was niczym gorszych pomniejszyć.

Niech piecze, niech pali,
Niech złamie doszczętnie.
Tę pychę, co w sobie gustuje.
Dopiero gdy zechcę jak nawóz gnić w ziemi,
Kwiat na mnie przepiękny wyrośnie.

Za mną będziesz szedł.
Za mną będziesz biegł.
Myląc ciągle krok.
Z tyłu tylko mrok.

Ze mną będziesz biegł.
Ze mną będziesz szedł.
Aż po słońca kres.
We mnie znajdziesz brzeg agnieszka pietryja.

Śmierć nie jest końcem wszystkiego.
Przeszedłem tylko do sąsiedniego pokoju... Nadal jestem sobą...
I dla siebie jesteśmy tym samym, czym byliśmy przedtem.
Zatem nazywaj mnie wciąż moim imieniem, mów do mnie, jak zawsze...
Nie zmieniaj tonu głosu, nie rób poważnej i smutnej miny.
Śmiej się, tak jak dawniej robiliśmy to razem...
Uśmiechaj się, myśl o mnie, módl się za mnie...

Niech moje imię będzie wciąż wymawiane, ale tak, jak było zawsze - zwyczajnie i bez oznak zmieszania.
Życie przecież oznacza to samo, co przedtem, jest tym samym, czym zawsze było...
Żadna nić nie została przerwana...
Dlaczego więc miałbym być nieobecny w twoich myślach tylko dlatego, że nie możesz mnie zobaczyć?
Czekam na ciebie bardzo blisko... Tuż-tuż...
Po drugiej stronie drogi.

Dzieli nas tylko czas...
Bo ja już doszedłem, a ty wciąż jeszcze idziesz...

Być na początku drogi,
Tak jeszcze raz.
Spełniać pierwsze marzenia,
Z nadzieją spoglądać w dal.
Na wszystko dopiero czekać,
Poznawać smak.

Nie tęsknić za wrażeniem,
Że piękny jest świat,
A móc to poczuć każdego dnia.
Tym pięknem beztrosko zachwycać się.
Zasypiać i budzić się z nim.
Nie czekając na nowy lepszy świt.

Żarem miłości spłonąć jeszcze raz,
Do kieszeni schować dojrzałość dnia.
Wyjść naprzeciw temu co niesie los.
Oszukać czas, oszukać zło.
Nie mieć tych wspomnień,
Ani tych łez.
Móc powiedzieć.
- bez ciebie też dobrze jest.

Zamykam więc oczy i jestem sama.
W mojej podróży na koniec świata.

Alan Seeger:

"J'ai un rendez-vous avec la Mort.
Sur quelque barricade âprement disputée,
Quand le printemps revient avec son ombre frémissante.
Et quand l'air est rempli des fleurs du pommier.

J'ai un rendez-vous avec la Mort.
Quand le printemps ramène les beaux jours bleus.
Il se peut qu'elle prenne ma main.
Et me conduise dans son pays ténébreux.
Et ferme mes yeux et éteigne mon souffle.
Il se peut qu'elle passe encore sans m'atteindre.

J'ai un rendez-vous avec la Mort.
Sur quelque pente d'une colline battue par les balles.
Quand le printemps reparaît cette année.
Et qu'apparaissent les premières fleurs des prairies.

Dieu sait qu'il vaudrait mieux être au profond.
Des oreillers de soie et de duvet parfumé.
Où l'Amour palpite dans le plus délicieux sommeil,
Pouls contre pouls et souffle contre souffle,
Où les réveils apaisés sont doux.

Mais j'ai un rendez-vous avec la Mort.
A minuit, dans quelque ville en flammes,
Quand le printemps d'un pas léger revient vers le nord cette année.
Et je suis fidèle à ma parole:
Je ne manquerai pas à ce rendez-vous-là. ".

"Mam spotkanie ze śmiercią"

Mam spotkanie ze śmiercią...
We wściekłym ogniu reduty,
W godzinie, gdy powraca wiosna,
Ruchome cienie i białe kwiaty,
Mam spotkanie ze Śmiercią,
W błękitnych i pięknych dniach wiosny.

Czy weźmie mnie za rękę,
Aby mnie zaprowadzić do czarnego Królestwa,
Z zamkniętymi oczami, z wygasłym oddechem?
Czy też jeszcze jej umknę?
Mam spotkanie ze Śmiercią,
Na umęczonym zboczu wzgórza,
W godzinie, gdy powraca wiosna,
Rozsiewając kwiaty po łąkach.

Bóg wie, że lepiej by było zasnąć.
W puchu pachnących jedwabiów,
Gdzie Miłość wypełnia szczęściem.
Jedność ust i serc.
I słodkie, czułe przebudzenia.
Ale to Śmierć czeka na spotkanie,
O północy, w mieście płonącym,
W godzinie, gdy wiosna nadbiega:
Wierny mojej przysiędze,
Stawię się na spotkanie.

Życie ma sens.
Można odejść, poddać się,
Albo walczyć dalej,
Wciąż upadamy,
Żeby na nowo powstać...
Czasami brak woli walki,
Cierpimy w samotności.
Życie choć trudne jest,
Zawsze ma sens.
Trzeba doceniać każdą chwilę,
Każdego wartościowego człowieka,
Drzewa za oknem,
Ptaków śpiew...
Warto doceniać póki jest czas,
Bo kiedyś go może zabraknąć...
Spełnić marzenia.
Marzenia czynią nas wolnymi,
Pogoda ducha - życzliwymi,
Można dosięgnąć nieba,
Nawet nie wiedząc o tym.
Spełnić każde ze swoich marzeń,
Podążać w stronę światła,
Cieszyć się każdym dniem,
Jakby był tym ostatnim.
Życie choć czasami niedoceniane,
Może być piękne...
Tak wiele zależy od nas,
Bo tak wiele dobra jest w nas...

Czy zycie ma sens? Dla jednych ma, dla innych nie. Powyzszy wiersz napisal Alan Seeger. Duzo walczyl na frocie i wiedzial ze kiedys dosiegnie go kulka. I tak wlasnie zginal jak napisal w tym wierszu.

Każdy ma swoje dni...
Każdy ma swoje słabe dni.
Skulony jak pies żebrzesz o łaskę.
Pokora jest dumą człowieka.
Nie wstydź się jej.
Bo, każdy ma swoje ciche dni.
Kiedy pytają, nie odpowiadasz.
Milczenie jest złotem.
Tylko czy zawsze?
Bo, każdy ma swoje ważne dni.
Gdy wszystko od nich zależy.
Stawiasz na szali całe swoje życie,
Bez dodatkowych odważników.
Każdy ma swoje.