... wiersze, które pisze...
"Miiłości".
O miłości moja jedyna,
Czy zdołam Cię kiedyś na zawsze zatrzymać?
Gdy przyjdziesz do mnie z uśmiechem.
Czy nie spłoszę Cię grzechem.
Grzechem niemądrości.
Lub głupiej zazdrości.
Brakiem brawurowej odwagi.
Bądź posągowej powagi.
Uuuaaa.Greginfo..fajny wiersz...Widzę ,że piszesz...Zazdroszczę.Ja jestem za "cienka" by coś napisać.Gratulacje.
2012-03-26, 17:31Za to napiszę wiersz nie mój..Chyba Orzeszkowej
"Oboje czcili się bardzo
Miłości wyznac nie smieli.
Patrzyli na się z ukosa , chociaż miłością płoneli.
A gdy się wreszcie rozstali ,
w najcięższej serca żałobie ,
pomarli z dala od siebie ,
nie wiedząc nawet osobie. "
Gala napisał(a): Uuua. Greginfo. Fajny wiersz... Widzę, że piszesz... Zazdroszczę. Ja jestem za "cienka" by coś napisać. Gratulacje. 2012-03-26, 17: 31. Za to napiszę wiersz nie mój. Chyba Orzeszkowej "Oboje czcili się bardzo Miłości wyznac nie smieli. Patrzyli na się z ukosa, chociaż miłością płoneli. A gdy się wreszcie rozstali, w najcięższej serca żałobie, pomarli z dala od siebie, nie wiedząc nawet osobie. ".[/blockquote]
Bardzo mądry Twój wiersz Gala. Dzięki bo daje dużo duzo do myślenia lub działania ;-).
2012-03-26, 17:35
Gala napisał(a): Uuua. Greginfo. Fajny wiersz... Widzę, że piszesz... Zazdroszczę. Ja jestem za "cienka" by coś napisać. Gratulacje.
Takie tam, mało ważne moje pisanie ;-).
;-) :-D
2012-03-26, 17:37Nie miej kompleksu niższości.Nie podcinaj sam sobie skrzydeł.By osiągnąć góry , trzeba ciężko się napracować.Ważne ,że piszesz.Pisz , bo ciekawe jest to co przeczytałam wyżej.
CHCIAŁBYM...
Antoni Lange.
Chciałbym być świeżym porannym tchnieniem.
Wietrzyka,
Co twoje piersi wiosny pragnieniem.
Przenika.
Chciałbym być słońcem, co cię ogrzewa,
W szat bieli.
Chciałbym być taką, co cię oblewa.
W kąpieli.
Chciałbym tą cząstką wybraną zostać.
Przestworza,
Które obleka białą twą postać.
Jak zorza.
Chciałbym być okiem twym - i uśmiechem.
Twym smętnym;
Falą twych włosów - piersi oddechem,
Krwi tętnem.
Chciałbym być dumań twych marzycielskich.
Przędziwem.
Uczuć twych żarem - piersi twych sielskich.
Ogniwem.
Chciałbym się całą mą przeobłoczyć.
Osobą.
W tobie - i z tobą byt mój zjednoczyć:
Być tobą!
H. Sienkiewicz.
Miłość jako nasionko leśne z wiatrem.
szybko leci, ale gdy drzewem w sercu wyrośnie,
to chyba razem z sercem wyrwać ją można.
Emil Zygadłowicz.
Szliśmy z oddali - cieniem -.
Spotkaliśmy się - płomieniem -.
- Czem nasze życie -? -: miłością.
- Czem miłość nasza -? -: wiecznością!
Gala napisał(a): ;-) :-D 2012-03-26, 17: 37. ... By osiągnąć góry, trzeba ciężko się napracować.
Gala wiem o tym ;-) Gdy nie ma góry, górki w pobliżu to źle się czuje, bardzo źle. Gdy nie mogę na coś się wspinać lub coś osiągać to jestem chory ;-).
"Weite Welt und breites Leben" J.W.Goethe
"Szerokie życie , daleki swiat;
Szczery wysiłek długich lat...
Szukać bez przerwy ,bez przerwy budować;
Nie spocząć przy drodze lecz drogi prostować.
Co dawne - otaczać wiernie czcią.
Nie kostnieć , gdy nowe prądy prą.
Serce radosne i prawe cele:
Trzymaj się tego , a zdziałasz wiele".
Bardzo lubię ten wiersz , w ogóle lubię poezję Goethego ,jednak ten wiersz to jakby życiowe credo dla każdego.Przypomina również troszkę pewien wiersz naszego kochanego Adama Asnyka , prawda?
Amor i czaszka
Baudelaire Charles
Na czaszkę ludzkości wsiadłszy
Anioł rozparty,
Profan, jak z tronu z niej patrzy
I stroi żarty.
Dmucha rój baniek skrzydlaty,
Każda lot bierze,
Jakby ścigała gdzieś światy,
W sinym eterze.
Wątły, świecący glob fruwa,
Chyżymi loty,
Pęka - i tchnienie wypluwa,
Niby sen słoty.
Za każdą bańką głos czaszki
Słyszę, jak jęczy:
"I kiedyż koniec igraszki
Dzikiej, szaleńczej?
Bo to, co ciskasz w przestworze,
Tak lekko, śmiało,
To mózg mój, zbójco, potworze,
Krew ma i ciało!"
Kalla przerażasz.
"Niewiele chciał " pios.w wyk.Edyty Geppert ,autor słów: nie wiem kto?
Niewiele chciał, niewiele miał
I życie, jakie było, brał otwarcie
W dziurawe swe kieszenie dwie
Ładował szczęście swe i żarcie
Nikogo nie miał poza jedną
Co tak jak on też była biedną
I wszyscy wielkim kołem ją mijali
Nikt nie chciał poznać nigdy jej
Lecz czasem gdzieś, na drodze swej
Spojrzenia ich i biedy się spotkały
Nie jeden pod jej ciosem padł
I nie pozostał nawet ślad z człowieka
On jeden na nią sposób miał
Bo jak o własną żonę dbał i klepał
I już miał złożyć wieczny ślub
Na miłość, wierność aż po grób
Gdy biedę nawiedziła chęć rozstania
Nędznego życia miała dość
I coraz większa brała ją złość
Gdy on zabierał się do jej klepania
A to był błąd, odeszła stąd
Zrozumiał, że jak dziecko jest naiwny
bo apetyt rósł i malał luz
Więc fason bardziej trzymał sztywny
Samotność trwała niezbyt długo
Bo z jednej biedy popadł w drugą
Czy warto było przed nią tak uciekać
Tak było jest i tak już będzie
Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie
Tak było jest i tak już będzie
Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie
A człowiek lubi czasem coś poklepać
A człowiek lubi czasem coś poklepać
A człowiek musi czasem coś poklepać
GREGINFO napisał(a): Kalla przerażasz.
To nie ja to Baudelaire Charles- jeden z najlepszych poetów świata.
Gala mądry wiersz.
Uzupełniam autora wiersza - Henryk Alber.Musiałam troszkę poszperać;-) Cieszę się ,że tak go oceniasz;-)
kalla napisał(a): To nie ja...
To Ty cytujesz nie on.
Tańcząca żmija
Baudelaire Charles
Lubię, senny mój aniele,
Złotą, mieniącą
Na przecudnym, gibkim ciele
Twą skórę lśniącą!
Włosów twoich las odurza
Wonną głębiną,
Dłoń jak pływak się zanurza
W toń czarnosiną.
Niby rankiem łódź zbudzona
Przez wietrzyk nagle,
Dusza jeszcze rozmarzona
Rozpina żagle.
Snem twe oczy ociężałe,
Z chłodnym wyrazem,
To klejnoty, gdzie się zlały
Złoto z żelazem.
Zda się, gdy twa postać mija,
Piękna, niedbała -
Jakby się na lasce żmija
W takt kołysała.
Głowa, pełna snów leniwych,
Jak u dzieciątka,
W rytm się słania pieszczotliwych
Ruchów słoniątka.
Kibić twa, jak łódź rybacza,
Chyli się w chodzie
Z boku na bok - zda się macza
Swe reje w wodzie.
Niby zdrój, co śniegów tryśnie
Po lśniących zrębach,
Kiedy wilgoć ust twych pryśnie
Na białych zębach -
Jakbym u Rajskiego Gazdy
Pił tęgie wino -
Niebo płynne, a w nim gwiazdy
Chłonął z tą śliną!
