Było już o leśnym kurczaku, to tym razem napiszemy o leśnym tofu. Mowa o purchawkach, które są w większości grzybami jadalnymi i smacznymi. Ich biały, zwarty miąższ sprawia, że osoby spotykające je po raz pierwszy często nie kojarzą ich z typowymi grzybami. W efekcie wiele dorodnych okazów zostaje w lesie, mimo że młode purchawki są jadalne i przez znawców cenione za delikatny smak.
Najczęściej zbierane jadalne purchawki
- Purchawica (czasznica) olbrzymia – największa i najbardziej ceniona. Może osiągać rozmiary piłki plażowej, a nawet większe. Miąższ młodych okazów jest biały i zwarty.
- Purchawka chropowata (na zdjęciach w artykule) – niewielka, pokryta charakterystycznymi kolcami lub brodawkami. Bardzo pospolita w lasach.
- Purchawka gruszkowata – rośnie często kępami na martwym drewnie i pniakach.
Najważniejszą zasadą podczas zbioru purchawek jest sprawdzenie ich wnętrza. Każdy okaz należy przekroić. Grzyb nadaje się do spożycia wyłącznie wtedy, gdy jego środek jest jednolicie biały, zwarty i przypomina właśnie kostkę świeżego tofu. Jeśli wewnątrz pojawiają się żółte, szare lub brązowe przebarwienia, oznacza to, że grzyb jest już zbyt dojrzały i nie powinien trafiać na talerz.
Purchawek warto szukać od lata do późnej jesieni. Choć najczęściej pojawiają się od sierpnia do października, to można je spotkać także wcześniej. Rosną nie tylko w lasach, ale również na polanach, skrajach dróg leśnych, łąkach, pastwiskach, a nawet w parkach. Szczególnie łatwo zauważyć purchawicę olbrzymią, która może osiągać imponujące rozmiary i przypominać dużą białą piłkę leżącą w trawie.
Młode purchawki mają łagodny smak i dobrze sprawdzają się w kuchni. Można je smażyć na maśle, panierować jak kotlety lub dodawać do innych potraw grzybowych. Ich delikatna konsystencja sprawia, że niektórzy porównują je właśnie do tofu.
Grzyboznawcy przypominają jednak o zachowaniu ostrożności. Kluczowa jest kontrola przekroju. Tylko całkowicie białe wnętrze świadczy o tym, że purchawka jest młoda i nadaje się do spożycia.
Warto więc podczas kolejnej wyprawy do lasu zwrócić uwagę nie tylko na grzyby z kapeluszami. Być może tuż obok ścieżki leży biały, niedoceniany przysmak, który większość grzybiarzy pozostawia za sobą.