Kolejny raz grzyb o nazwie żółciak siarkowy pojawił się na wierzbie rosnącej przy stawie miejskim w Bolesławcu (od strony ulicy Kubika). Tym razem zaatakował intensywnie – jest widoczny w wielu miejscach na trzonie.
Grzyb o intensywnej żółto-pomarańczowej barwie jest groźnym pasożytem drzew liściastych. Jego pojawienie się oznacza, że drzewo zaczyna obumierać. Czasem proces ten trwa wiele lat. W jego trakcie stopniowo usychają konary, które mogą stanowić zagrożenie dla ludzi.
Niebezpieczny pasożyt dla drzew – grzyb jadalny dla człowieka
Żółciak siarkowy to grzyb pasożytniczy, który rozwija się głównie na drzewach liściastych, takich jak dęby, wierzby czy topole. Wywołuje brunatną zgniliznę drewna, rozkładając jego strukturę od wewnątrz.
Proces ten prowadzi do:
- osłabienia pnia i konarów,
- utraty stabilności drzewa,
- zwiększonego ryzyka złamania lub przewrócenia się drzewa.
Zainfekowane drzewa często przez długi czas wyglądają zdrowo z zewnątrz, mimo że ich wnętrze jest już poważnie zniszczone.
Jadalny, ale tylko młody
Wbrew swojej roli w przyrodzie, żółciak siarkowy jest znany również jako grzyb jadalny, nazywany czasem „kurczakiem z lasu” ze względu na konsystencję przypominającą mięso drobiowe.
Jednak jego spożycie jest bezpieczne tylko pod pewnymi warunkami:
- zbiera się wyłącznie młode owocniki – miękkie, soczyste i intensywnie żółto-pomarańczowe,
- należy unikać okazów rosnących na drzewach iglastych lub robiniach, które mogą powodować dolegliwości żołądkowe,
- przed spożyciem grzyb trzeba dokładnie obgotować (czas gotowania to około 15 minut), ponieważ surowy może powodować problemy z układem trawienia,
- nie powinno się go jeść, jeśli rośnie na zdegradowanym lub zanieczyszczonym drewnie (np. w miastach przy ruchliwych drogach).
Grzyb o dwóch twarzach
Żółciak siarkowy jest więc przykładem gatunku o podwójnej roli w ekosystemie: z jednej strony niszczy drewno i osłabia drzewa, z drugiej – w kontrolowanych warunkach może być cenionym składnikiem kulinarnym.
Specjaliści podkreślają jednak, że jego obecność na drzewie zawsze powinna być sygnałem ostrzegawczym – świadczy o postępującym procesie rozkładu i potencjalnym zagrożeniu dla stabilności drzewa.
