Dlaczego młodzi ludzie tak często się rozwodzą

Można zauważyć, że w dzisiejszych czasach następuje gwałtowna degradacja roli małżeństwa a poniekąd również rodziny. Jakie są tego przyczyny?

A nie jest po prostu tak, że dużo mniejszy jest publiczny ostracyzm wobec osób które się rozwiodły? A jednocześnie ludzie stają się coraz bardziej aktywni i niezależni. Kobiety pracują zawodowo, potrafią sobie poradzić finansowo bez wsparcia mężczyzny. Moim zdaniem po prostu mniejsze znaczenie mają czynniki, które niegdyś trzymały ludzi mimo ich woli w małżeństwie. Kiedyś rozwodnicy byli wytykani palcami, zjawisko było mocno negowane przez społeczeństwo. Kobiety często nie pracowały, więc często przy mężu trzymała je jedynie kwestia pieniędzy. Jestem zdania, iż małżeństwo samo w sobie nie jest żadną wartością. Wartością jest miłość czy szczęście współmałżonków. Kiedy tego brakuje małżeństwo jako takie traci sens. I trwanie w nim, męczenie się przez X lat na pewno nie jest dobre.

A jeśli są dzieci, to czy rozwód nie powoduje traumatycznych spustoszeń w ich psychice? Jeśli uznamy, że powoduje te spustoszenia to czy kobiety patrzące wyłącznie na swoje "szczęście" można nazwać dobrymi matkami?2009-07-23, 13:26PS. Jak określić kobietę, która twierdzi że przestała kochać męża po półrocznym małżeństwie (dodam tu, że mąż nie pije, nie bije, itd. )?

Ale chcesz ją do miłości zmusić? Skoro nie kocha to znaczy, że ślubu nie brała z prawdziwej miłości. Może było to tylko zauroczenie, może decyzja była oparta na innych przesłankach. Na pewno rok czy półtora codziennego, normalnego, szarego życia na pewno potrafi pokazać w ukochanej osobie wiele elementów, o których wcześniej nie miało się pojęcia. I wychodzi tzw. niezgodność charakterów. Bo jeśli chorobliwa pedantka wyjdzie za bałaganiarza i lekkoducha to będą sobie niezmiennie działać na nerwy. Jeśli Mąż okaże się domatorem, a żona będzie chciała wciąż nowych atrakcji, podróży. Albo młodym małżonkom na nerwy działać będzie rodzina/przyjaciele drugiej strony. Myślę, że dużo zdrowiej jest rozstać się po roku niż po 5 latach. Wydaje mi się, że dużo lepsza jest odpowiedzialna decyzja o rozstaniu się, niż żeby dziecko przez całą młodość obserwowało ludzi którzy się ze sobą męczą, na na dodatek zabierają sami sobie szczęście. I potem dzieci uczą się, że tak właśnie wygląda małżeństwo. Małżeństwo nie jest wartością autoteliczną. Taką wartością może być miłość małżonków, ale nie jakaś instytucja.

A skąd wiesz, co jest naprawdę przyczyną rozpadu tego związku? To że facet nie pije, nie bije to dobrze. Ale istnieje innych wiele przesłanek decydujących o rozwodach. I dlaczego określać kobietę? Z reguły wina jest po obu stronach... Może to on obiecywał cuda na kiju, a tylko kija dał... Może rozczarowała się pożyciem małżeńskim... Może psychicznie znęcał się mąż nad nią... Może miał złych doradców, z butami wchodzących w ich życie - i to jej się nie spodobało... Może to jakiś mamisynek, nie umiejący żyć w partnerskim związku... Jest wiele może, spytaj się tej kobiety - dlaczego, może Ci odpowie, a nie od razu zrzucasz winę na jedną stronę... Dla dzieci lepszym rozwiązaniem jest życie rodziców osobno, niż widok i kłótni i walk. Jeśli dzieci zostają przy jednym z rodziców, to drugi choć jest na odległość - powinien traktować je tak, by one nie odczuły, że to ich wina. Dzieci nie są nigdy winne i nie wolno je włączać w swoje walki...

Przepraszam, a gdzie ja zrzuciłem winę na kogokolwiek? Zadałem pytanie w odpowiedzi na komentarz Jgc, że w małżeństwie szuka się miłości lub szczęścia. Nie neguję tych dwóch wartości, jednak jeśli jest dziecko to może wcześniej należy sprawdzać partnera czy nadaje się do bycia małżonką/iem i rodzicem? Oczywiście warunkiem jest uznanie, że to dziecko jest najwyższą wartością. A może nie jest?

Akolada? A my o Tobie z Tobą rozmawiamy... ?2009-07-23, 17:17Dziecko jest zawsze najwyższą wartością -- mówię to jako mama dwójki maluchów.

Ale stawiasz tezę, że bycie razem niekochających się rodziców jest ważniejsze dla szczęścia i dobra dzieci, niż posiadanie dwójki troskliwych i szczęśliwych rodziców nie będących razem...

Szczerze powiedziawszy - sztucznie utrzymywane pozory "szczęśliwej rodziny" to jakaś zgroza. Poza tym, coś - jeśli bycie z kimś za karę jest wartością nadrzędną, to ja chyba zacznę moher nosić.Co do dziecka - najwyższą wartością? a to dlaczego? Rozumiem z tego,że urodzenie dziecka powoduje - że wartość matki, jako osoby, spada? a może już jest w ogóle bezwartościowa?A tak poza tym - skąd takie przywiązanie do instytucji, papierów itp.itd, one tyle szczęścia dają?

Nie chodzi tu o mnie:) Nie stawiam też żadnych tez lecz wyłącznie pytania. Moje ostatnie pytanie dotyczyło odpowiedzialności za swoje czyny, których skutkiem są narodziny dziecka. Czy ono ma prawo do pełnej rodziny - mam tu na myśli rodzinę nie będącą rodziną patologiczną. Co do kłótni w małżeństwie, to pytam czy one są częścią życia małżeńskiego, przynajmniej w jego początkowym okresie (tzw. docieranie)?

Czy dziecko ma prawo do pełnej rodziny - nie wiem, może jakaś ustawa o tym mówi? A może dziecko ma w sądzie składać pozew, by się rodzice na siłę kochali? Nie da się tego ujmować, bo też i nie ma jednej recepty na udane związki i małżeństwa. Wszak każdy człowiek jest inny, jedni się rozstają po 20 latach, inni po 10. Ale czy nie mogą?Świat bez kłótni, to byłaby kompletna nuda.

Wydaje mi się, że ludzie nie kłócą się z nudów:) A może te związki rozpadają się dlatego, że obie strony zbyt łatwo i szybko rezygnują? Może nie umieją kochać, może nie wiedzą co to jest miłość?

Akolado - poruszasz się w moim odczuciu w tak dużych ogólnikach, że nazwę to po prostu pitoleniem. Idź do księgarni - tam znajdziesz mnóstwo książek,równie ogólnych, co twoje stwierdzenia. A co najlepsze - równie małoznacznych.Odpowiedź na pytanie, czym jest miłość nie uzdrowi twojej duszy. Umiejętność kochania to też rzecz indywidualna przecież.Napisz proszę, coś konkretnego.

Główny powód jest jeden - ludzie lekkomyślnie pieprzą się z kim popadnie i z byle kim mają dzieci, które potem cierpią za bezmyslność rodziców! Najpierw poznać partnera, dowiedzieć się jaki jest, co lubi i co jest wart a dopiero potem decydować się na związek. I jak już się zdecydujesz to trwaj w nim, a nie jak motylek leciec na kolejny ładniejszy kwiatek plotąc coś o zakochaniu.

"Lekkomyślne pieprzenie się z kim popadnie i z byle kim" zostało przez Nierozwiedzionego określone jako bezmyślność. Jednocześnie ludzie nie umieją albo nie chcą trwać w związku i ciągle szukają "ładniejszego kwiatka". Moja sąsiadka ma dwójkę dzieci- każde z innego związku. W tej chwili rozpada się jej drugi związek i obserwuję jak rozpaczliwie rozgląda się za następnym kandydatem. Co jest przyczyną takiej postawy życiowej? Może Jgc w swoim pierwszym komentarzu postawił/a trafną diagnozę?