Pomysł na święto przemiany ciała i krwi Jezusa Chrystusa w wino i chleb (opłatek) narodził się w Belgii w XIII wieku. Początkiem była wizja szesnastolatki Julianny ze gromadzenia sióstr Świętego Augustyna w Mont Cornillon. Julianna twierdziła, że doznawała wizji mistycznych w trakcie adoracji Najświętszego Sakramentu i rozważań nad tekstem Pisma Świętego. W tych wizjach odwiedzać miał ją Jezus i informować, że jest i będzie obecny wśród ludzi, aż do skończenia świata.
Teologowie i duchowni uwierzyli nastolatce, co okazało się ryzykowne. Chociaż uroczystości Najświętszego Ciała Chrystusa (łac. Corpus Christi), jako święta adoracji Eucharystii po raz pierwszy odbyły się w Fosses za sprawą biskupa Liège Roberta z Thourotte w 1246 roku, to wkrótce wizje nastolatki uznano za herezję.
Julianna tułała się przez dziesięć lat wygnana z zakonu, by zakończyć życie w zamurowanej celi jako rekluza, czyli zakonnica zobowiązująca się do nieopuszczania własnej celi i niekontaktowania się z innymi zakonnikami. Skrajnym rodzajem rekluzji, jaką wybrała Julianna, było zamurowanie w celi aż do śmierci.
Dzisiaj Boże Ciało to jedno z najważniejszych świąt w Kościele katolickim. Zostało ono przywrócone w 1264 roku za sprawą archidiakona Liège oraz papieża Urbana IV, a uroczystości Najświętszego Ciała Pańskiego wprowadzono do całego Kościoła.
Julianna z Mont Cornillon pośmiertnie doczekała się kanonizacji w 1869 roku. Jej kult najpierw zaaprobował papież Klemens VIII w 1599 r., a jej kanonizacji dokonał Pius IX. Wspomnienie Julianny obchodzone jest w dies natalis (łac. dzień narodzin) 5 kwietnia.