Poezja... Wiersze, które czytam

Poczęstunek.
Zapraszam Cię - na ucztę wspólną, a tam danie, jedyne takie.
Danie które tylko Ty możesz delektować smakiem.
Zapraszam - czekam, z niepewnością.
Czy będzie Ci smakował?
Poczęstunek miłością.
PM - 05/11/2011.

Jestem tu, jestem tam. Ale wszędzie ciągle sam. Mijają m-ce, lata czy to od życia zapłata? Za głupotę, brak szacunku i wiary? Nie to kara lub pokuta sroga za to że kochałem ludzi i Boga. Ale ja nie znałem miłości zupełnie, wcale. Przypadkiem się zakochałem i dopiero niedawno cud miłości poznałem.

Dla przyjaciół

Kiedy was nie ma to jakby nagle
Zabrakło w moim życiu muzyki
Kiedy Was nie ma to czas mnie straszy
Że przeminę, że będę chwilą
Kiedy was nie ma to jakby niebo
Miało się rozstać na zawsze ze słońcem
Kiedy Was nie ma dosyć mam wszystkiego
I pragnę stąd na zawsze odejść

Moi przyjaciele
Moi przyjaciele
Moi przyjaciele bądźcie zawsze ze mną

Moi przyjaciele
Moi przyjaciele
Z wami wiem, że wszystko mogę
Że wystarczy tylko chcieć

Jak mam wyśpiewać, jak mam dziękować
Jak wytłumaczyć, że bez was mnie nie ma
Przytulam do was moją miłość
I wdzięczność mą w modlitwę zamieniam

Milion aniołków narysuję
I wszystkie razem postrącam z nieba
Dom na górze wybuduję
I zagram klauna kiedy trzeba

Moi Przyjaciele

Agata Budzyńska
2012-03-19, 18:33Cóż tobie imię moje powie... ALEKSANDER PUSZKIN

Cóż Tobie imię moje powie ?
Umrze jak smutny poszum fali,
Co pluśnie w brzeg i zmilknie w dali,
Jak nocą głuchą dźwięk w dąbrowie,

Skreślone w Twoim imionniku,
Zostawi martwy ślad , podobny
Do hieroglifów płyt nagrobnych
W niezrozumiałym języku.

Cóż po nim ? Pamięć jego zgłuszy
Wir wzruszeń nowych i burzliwych
I już nie wskrzesi w Twojej duszy
Uczuć niewinnych , wspomnień tkliwych.

Lecz gdy Ci będzie smutno - wspomnij ,
Wymów je szeptem jak niczyje
I powiedz : ktoś pamięta o mnie
Jest w świecie serce , w którym żyję.

Księgi wtóre - Do dziewki.
Kochanowski Jan.

A co wiedzieć, gdzie chodzisz, moja dziewko śliczna,
A mnie tymczasem trapi teskność ustawiczna;
Jakoby słońce zaszło, kiedy nie masz ciebie,
A z tobą i pół nocy zda sie dzień na niebie.

Och to i ja sie dopiszę :) mój ukochany poeta.

Tadeusz Miciński.

Kain.

Wyszła mi z boru -- w złocie warkoczy.
Z twarzą indyjskiej Bogarodzicy --.
W błękitnych iskrach -- w srebrnej przeźroczy --.
Nadksiężycowej wiesczczka świątnicy...
Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy --.
Ach, -- i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.
Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,
Jak Samum, gdy się wichrami rozuzda --.
Tak we mnie otchłań -- gwiazdami przetkana.
Leciała w państwo słoneczne Ormuzda.
Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy --.
Ach, i zabrzęczał mi łańcuch mej ciemnicy.
Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,
Zdradny labirynt ni królewskie ramię --.
Miłość zwycięży wszystko -- wszystko złamie --.
Ale nie miłość druga do pasterza.
Wiec Śmierć przyzwałem -- i śmierć odtąd żyje --.
I wszechświat cały grobowcem przywarła --.
-- -- -- czuje mdły powiew -- --.
-- -- w oczeretach gnije -- --.
Z tęsknoty -- u nóg mych -- umarła.
Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos --.
Nad śniącą rzeką schyliły się drzewa --.
Wiatr cicho płacze -- ptak mogilny śpiewa --.
To los mój -- los!
Głębiny tajne pruć --.
Milczenia głuche mącić --.
Jako stracona lódź.
Od brzegu się odtrącić --.
Mieć gwiazdy -- gwiazdy rzucić --.
I tylko piosnkę nucić --.
To los mój -- los!

Bereciaro , piękny wiersz...
Podobno Konopnicka "nie jest modna" , jednak ja bardzo lubię Jej twórczość - poezję i prozę...

"Czym jesteś"

Lecieć bym chciała daleko... daleko...
Gdzie z brzóz płaczących srebrne rosy cieką,
Kędy szum lasów pierś przejmuje drżeniem...
- Czym jesteś, szczęście? - Wspomnieniem?

Lecieć bym chciała tam, gdzie olchy rosną,
Gdzie głogi dzikie zakwitają wiosną,
Gdzie się powoje, jak baśń dziwna, plotą...
- Czym jesteś, szczęście? - Tęsknotą?

Lecieć bym chciała - za jasnym gdzieś zdrojem
Myśl puścić wolno, jak wody bieżące...
I widzieć tylko łan zboża i słońce...
- Czym jesteś, szczęście? - Spokojem?

Lecieć bym chciała, lecz nie wiem, do czego
Wyciągnąć ręce i przywrzeć płomieniem...
Idę - a za mną cień smutku dawnego...
Czym jesteś, szczęście? - Złudzeniem?

Lecieć bym chciała do chwilek tych jasnych,
Gdy życie, pragnień nieświadome własnych,
Jest jako blaski, co na wschodzie dnieją...
- Czym jesteś, szczęście? - Nadzieją?

Lecieć bym chciała... sen cichy, sen zloty
Prześnić samotna i konać z tęsknoty.
I "kocham" mówić dalekim spojrzeniem...
- Czym jesteś, szczęście? - Pragnieniem

Lecieć bym chciała i nie wrócić więcej...
Raz tylko serce uderza goręcej,
A potem cisza... wszystko się prześniło...
- Czym jesteś, szczęście? - Mogiłą?

Maria Konopnicka

Mam wrażenie, że ogólnie poezja nie jest modna... niestety...

Że... tylko bywa modna... Miłosz czy Szymborska i to z wiadomego powodu.

Witaj Bereciaro ,mam podobny sposób widzenia tego tematu.Ale pocieszam się - jeżeli są tacy , jak Ty , miłosnicy poezji i ja , to wcale nie jest źle.Miejmy nadzieję ,że przy naszym udziale na tym forum ,rozbudzimy miłość do poezji.Prócz nas , wczoraj wpisał wiersz Greginfo , więc zyjmy nadzieją...:-)
A to dla Ciebie Bereciaro :

"Kochajcie czasem poetę"

Kochajcie czasem poetę
On jest rybim okiem
Śladem po locie motyla
I wężową łuską między ziołami

Gdy zechce - ognisko rozpali
Na środku pokoju
I firanki ogniem tańczą
W porywach miłości

Najczęściej jednak bywa
Pasażerem smutnego tramwaju
I bez biletu - nawet ulgowego
Patrzy ludziom w oczy

Tam zapisane są wiersze
Alfabetem zmarszczek
Kreskami uśmiechów
Strumykami żyłek podskórnych

Kochajcie czasem poetę
On musi być rybim okiem
Białym śladem odrzutowca
I zielem dziurawca gdy już wszystko boli

Adam Ziemianin

Takie hm Renesansowe- chyba przez te żylki i organiczne podejście do poezji :).

?

Cały ludzki świat>.
To wielokrotność>.
Jednego człowieka>.
W różnych wariantach>.
Cały ludzki świat>.
Zamknięty w kosmosie>.
Wszystkich człowieczych istnień>.
Nie istnieje>.
Naprawdę>.
Każdy dla siebie>.
Tylko jest œświatem>.
Zamkniętym w sobie>.
Z lęku drżącym>.
Przed zderzeniem>.
Z innymi>.
Cały ludzki świat>.
To wojna œświatów... >.

Chyba należałoby uzupełnić powyższy post o autora tekstu -

Jarosław Burgieł -
tytuł - Jedność ludzkich światów ''
2012-03-21, 14:46Cały ludzki świat
to wielokrotność
jednego człowieka
w różnych wariantach
Cały ludzki świat
zamknięty w kosmosie
wszystkich człowieczych istnień
nie istnieje
naprawdę
każdy dla siebie
tylko jest œświatem
zamkniętym w sobie
z lęku drżącym
przed zderzeniem
z innymi
Cały ludzki świat
to wojna œświatów...

Jarosław Burgieł

Ładne.

Jonasz Kofta

Umiemy pięknie śnić, nie potrafimy się obudzić
By z jasną twarzą wyjść do świata jaki jest, do ludzi
O, to, co nam daje dzień takie się szare zdaje, zwykłe zdaje

Nie, przecież nie jest tak
Masz tylko jeden świat
I nie uciekniesz, bo nie ma jak

Masz w sobie to, co masz
Obraca się Twój czas
I nie uciekniesz, bo nie ma jak

Jest jedna życia nić, prowadzi sen przez nocy krańce
Nikt przecież nie chce być do codzienności swej wygnańcem
Nie umiem zgodzić się, że sen mi w oczach gaśnie, kiedy właśnie

Nie, przecież nie jest tak
Mam tylko jeden świat
I nie ucieknę, bo nie mam jak

Dzień mi pomaga śnić, sen mi pomaga żyć
Choć to niełatwe sobą chcę być

Mam w sobie to, co mam
Chcę tego, czego chcę
I nie odejdę, bo nie mam gdzie

Nie, przecież nie jest tak
Mam tylko jeden świat
I nie ucieknę, bo nie mam jak

A może zacznijmy tworzyć a nie tylko kopiować?

Jeżeli masz ochotę , to zacznij tworzyć..Ja jestem za "cienka" żeby stawać w "konkury" z twórcami...;-)