Болеславчани проти політики уряду щодо б…

Dokładnie.
Dziwlem się kiedyś, że durne Niemcy, Austryjaki, Szwedzi, dunczycy czy inne kanadyjskie głupole nie odsyłają Polaków którzy uciekali za prl_u - nie bronią swoich granic.
Powinni działać tak jak nasz rząd - ładować ich w autobusy i wywozić za drut kolczasty lub do lasu.
Nie damy się Łukaszence, nie możemy być gorsi od nich.

[...] do Mińska protestować.

[... ] przyjmij uchodzców pod swoj dach, jaki masz problem? Przyjmij i wtedy sie wypowiadaj.

Pojedź na granice bohaterze zafajdany i wypchnij sam te dzieci i ich matki do lasu na śmierć. Nie zapomnij zabrać krzyża i orła w koronie. A potem się wypowiadaj.

[...]

Wywiez psa do lasu i zostaw go tam, to Cię ukaraja ,wyrok sądowy.
Wywozenie kobiet i dzieci do lasu ...bezkarne

Rządy Prawa i sprawiedliwości

BRAWO!

Brawo Ci którzy przyszli. Cześć Wam i Chwała

Pozdrawiam i wspieram

Dokładnie

To najwyższa podłość, bezbożna, to co robią służby na granicy

TAK

Powinien te en Bóg pokarać, ale tych psychopatów z rządu.

Najczęściej garstka zmienia swiat na lepsze. Nie tłum.

Z internetu. Są wciąż w Polsce ludzie (najczęściej to kobiety), które idą i pomagają. Cześć i Chwała Bohaterkom.
"Kiedy idziesz nocą polami, przez błota, przez czarniusieńki las, a w plecaku chlupocze ci gorąca zupa w słoikach, kiedy tak idziesz i nic nie widzisz, i tylko dzięki termowizorowi udaje ci się namierzyć siódemkę przerażonych, przemarzniętych ludzi leżących na mokrej ziemii, wtedy nie sposób nie mieć skojarzeń z najczarniejszym kawałkiem historii Europy.
Piątek piąteczek, noc na Podlasiu:
Z Sanną (20), Aber (13!!!!!!) i Fatamą (50) rozmawiałam przez google translate. Rozpłakały się, jak usłyszały, że jesteśmy z Polski. Przytulałyśmy się i płakałysmy. Do tej pory Polacy to ci, ktorzy dzwonili po policję i ci, którzy brutalnie wywozili je na Białoruś. Nie mają już nic. Są z Syrii.
Nakarmiliśmy ciepłą zupą i czekoladą, przykleiliśmy plastry, założyliśmy ciepłe skarpety. K. wyskoczyła z legginsów spod spodni, żeby mamie Fatamie było choć troszkę cieplej. Powerbanki, folie, leki (wszystko dzięki Wam wszystkim!) - wszystko im zostawiamy.
Potem dzwonimy razem do J., narzeczonego Sanny. Sanna płacze tak, że nie jest w stanie rozmawiać. A musimy być cicho, cichuteńko. Tylko przyćmione światełko telefonu pozwala nam na moment zobaczyć swoje twarze.
Przarażone oczy wygłodzonych ludzi w lesie, w którym w przyszłym tygodniu temperatura spadnie poniżej zera.
Tak, to jest ten moment, żeby zapobiec zbiorowej mogile na Podlasiu. Tylko teraz."