Kościół rzymsko-katolicki w Bolesławcu w latach 1945 -1995. Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Kościół rzymsko-katolicki w Bolesławcu w latach 1945 -1995. Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
fot. Głos Bolesławca Wpis archiwalny – Głos Bolesławca.
istotne.pl bolesławiec

W 1994 roku w numerze lutowym, marcowym i kwietniowym "Głosu Bolesławca" pisałem o działalności Parafii Wniebowzięcia NMP w latach 1945 – 1970. W niniejszym artykule pragnę przedstawić ważniejsze wydarzenia duszpasterskie w tej parafii w latach 1971-1995.
Po obfitującym w doniosłe wydarzenia okresie działalności ks. Ludwika Gilewskiego (1960 – 1967), administratorem parafii został zamianowany dnia 6 czerwca 1967 r. jej aktualny proboszcz ks. kanonik gremialny Władysław Rączka. W czasie jego długoletniego posługiwania w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny wydzielono cztery samodzielne parafie: w 1970 r, p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w 1979 r. w Kruszynie p.w. św. Jana Chrzciciela, w 1983 r. p.w . Chrystusa Króla i w 1988 r. p.w. św. Cyryla i Metodego. Obecnie parafia zarządzana przez ks. kanonika Rączkę liczy około 14 tysięcy mieszkańców (wraz z wioską Chościszowice), z których ponad 90 procent stanowią katolicy.
Z ks. Rączką współpracowało co roku z reguły trzech wikariuszy, którzy podobnie jak i trzy siostry adoratorki i jedna elżbietanka zajmowali się głównie katechizowaniem dzieci i młodzieży. Parafia zatrudniała ponadto organistę i dyrygenta chóru oraz. osoby prowadzące poradnictwo rodzinne. W omawianej wspólnocie wiernych pojawiały się powołania kapłańskie i zakonne, a święcenia kapłańskie przyjęli jak do tej pory: Józef Maj, Maciej Wesołowski, Andrzej Duda, Adam i Ireneusz Lehmanowie, Mirosław Sowiński, Wojciech Czernatowicz, Jan Adamarczuk, Paweł Cembrowicz oraz Mieczysław Cacuba. Trzeba dodać, że Maciej Wesołowski i Paweł Cembrowicz poświęcili się działalności naukowej.
Na terenie ośrodka duszpasterskiego istniało co roku od jedenastu do czternastu grup "Żywego Różańca". Od 1973 roku działa trzeci zakon franciszkański, zaś od 1976 roku oaza. Kontynuuje się pracę z ministrantami i scholą. Prowadzą działalność: Koło Wynagradzające, Nocna Adoracja Najświętszego Sakramentu, Wspólnota modlitewna Przenajdroższej Krwi Chrystusa i Zespół Charytatywny.
Jak zawsze, również i w tym okresie katecheza stanowiła ważny element wykształcenia religijnego. W 1971 roku uczono dzieci i młodzież w 4 salkach katechetycznych w domu prywatnym w Kruszynie, a w Łaziskach w salce katechetycznej obok kaplicy. Księża i siostry zakonne mieli wtedy w tygodniu ok. 180 godzin katechezy dla ok. 4000 dzieci i młodzieży. Z czasem liczba katechezowanych zmniejszyła się. W końcu nauka religii wróciła do szkół. Obecnie obok dzieci przedszkolnych i młodzieży pracującej, katechezą obejmuje się cztery szkoły podstawowe, tj. nr 2,3, 5 i 8, szkoły zawodowe oraz średnie, tzn. Liceum Ogólnokształcące, Liceum Medyczne i Technikum Górnicze.
Jak wykazują statystyki roczne, w obfitym wymiarze sprawowano sakramenty. Np. w 1971 roku ochrzczono 348 osób, w 1978 aż 527, a w 1993 roku 190 osób. W całym okresie od 1945 do 1993 roku udzielono 21079 chrztów i pobłogosławiono 708 1 katolickich małżeństw. Ponadto ważniejszymi wydarzeniami w ciągu roku kościelnego były uroczystości związane z przystępowaniem do pierwszej spowiedzi i Komunii świętej oraz bierzmowania. Pamiętano o sakramentalnej posłudze chorych w domach prywatnych, w Szpitalu Powiatowym i Psychiatrycznym. Wzrastała też liczba wiernych przystępujących w ciągu roku do Pierwszej Komunii Świętej. Np. w 1972 roku rozdano ok. 80 tys. Komunii, w 1981 aż ok. 200 tys., a w 1989 roku ok. 186 tys. Komunii Świętych.
I wreszcie na zakończenie warto wspomnieć o pracach gospodarczych wykonywanych w kościele i zabudowaniach parafialnych z polecenia ks. Władysława Rączki. By to to więc malowanie kościoła, jego radiofonizacja, dwukrotny remont organów, utwardzenie obejścia wokół kościoła, sprawirnie nowych ławek i ołtarza soborowego, tynkowanie kościoła, plebanii i domu katechetycznego, wykonanie instalacji co. w kościele, na plebanii i w domu katechetycznym, a ponadto wiele innych prac. Partycypowano również, finansowo w różnym stopniu przy powstawaniu nowych parafii.