Finał warsztatów bajkoterapii z Grażyną Hanaf w Szkole Podstawowej nr 5

Finał warsztatów bajkoterapii z Grażyną Hanaf w Szkole Podstawowej nr 5
fot. Gerard Augustyn Klasy piąte i trzecie miały niezwykłą okazję pobudzić swoją wyobraźnię na warsztatach bajkoterapii wspólnie z autorką „Garbuski”. Klasa III b wzięła udział w konkursie plastycznym „Namaluj maszynkę do robienia marzeń”.

Bardzo dojrzałe i ciekawe prace stworzyło szesnaścioro uczniów i uczennic z klasy Doroty Dobies. Każde dziecko otrzymało upominek od wydawnictwa istotne.pl. Pięcioro dzieci Grażyna Hanaf wyróżniła specjalnie. Amelia Nieradka, Nina Nowacka, Oskar Wójcik, Zuzanna Niewiadomska oraz Kinga Zając otrzymali gry planszowe i bajki. Ich prace najbardziej spodobały się autorce bajek. Pisarka nagrodziła maszynki marzeń, które wyprodukowały: egzotyczną wyspę, wróżki i ich latające pieski, podróż w kosmos, ciepły, dziecięcy pokoik pełen zabawek oraz dziewczynkę na scenie w świetle reflektorów.

Cykl spotkań z Grażyną Hanaf oraz wystawę ilustracji do bajki „Garbuska” autorstwa Anny Chaberek zorganizowała bibliotekarka Ewa Wiśniewska. W spotkaniach i warsztatach wzięli udział uczniowie klas piątych i trzecich. W ten sposób uczczono w szkole Międzynarodowy Dzień Pisarza, który przypada zawsze 3 marca.

Na kilku spotkaniach z uczniami autorka prezentowała dwie swoje bajki: „Garbuskę” oraz „Zaginionych rodziców” nową, detektywistyczną historię dla dzieci. W nowej bajce Grażyny Hanaf starsza pani wraz ze swoim wnukiem i detektywem Darkiem szukają rodziców, którzy zniknęli w nieznanych okolicznościach. Fragmenty książki, które czytała autorka, mocno zaintrygowały piątoklasistów. Wielu z nich zakupiło książkę, by dowiedzieć się, jak zakończyły się poszukiwania rodziców. Wszystkim uczniom przypadła do gustu magiczna, czytająca ludzkie sny, zadziorna – jak określiła bohaterkę jedna z uczennic – bohaterka „Zaginionych rodziców” babcia Antonina.

Był również czas na kreatywne myślenie i działanie na warsztatach bajkoterapii. Uczniowie poznawali swój charakter w ciekawym i prostym ćwiczeniu. Dzieci musiały zastanowić się na tym, jakie cechy ich charakteru mogą zamienić w super moce i zostać Superbohaterem, który swoją mocą czyni dobro. Piątoklasiści „uzbrojeni” w kredki, pieczołowicie wykonywali kolorowe autoportrety, malowali siebie jako bohatera.

Marysia Reguła, uczennica klasy trzeciej, napisała krótką recenzję nowej bajki „Zaginieni rodzice”, za co również otrzymała podziękowanie i książkę. Marysia jest bardzo oczytaną dziewczynka i bardzo lubi poznawać nowe historie. Poniżej prezentujemy recenzję Marysi.

Książka „Zaginieni rodzice” to opowieść detektywistyczna. W całym mieście znikają rodzice. Nie wiadomo jak i gdzie. Czy opuścili rodziny specjalnie? Czy doszło tu do porwania? Prywatna detektyw babcia Antonina wraz ze swoim wnukiem próbują rozwiązać tę zagadkę.

Myślę, że nie jest to książka dla młodszych dzieci, bo w niektórych momentach można się najeść strachu, ale mi ta opowieść bardzo się podobała, ponieważ uwielbiam książki z dreszczykiem.

W książce moją ulubioną bohaterką była babcia Antonina. Lubię ją, ponieważ jest bardzo nietypowa. Babcia-detektyw, dziwnie to brzmi. Jej charakteru nie umiem wyrazić słowami. Jestem pewna, że są babcie o podobnym charakterze. Babcia Antonina trochę przypomina moje obie babcie. Są energiczne, aż do przesady. Oczywiście inni bohaterowie też mi się podobali. Jedna z porwanych mam przypomina mi trochę moją mamę. Chodzi mi o tę, która pracowała całe dnie i dzieci nie zauważyły, że jej nie ma. Moja mama zawsze ma dla mnie czas, ale też pracuje bardzo dużo. Później przychodzi zmęczona. Jeden z chłopców, któremu porwano mamę, bardzo opiekował się młodszym rodzeństwem. Przypominał mi moich rodziców. Zawsze troskliwie się mną opiekują. Polecam tę książkę czytelnikom, którzy lubią książki przygodowe z domieszką magii.

Grażyna Hanaf podarowała bibliotece szkolnej komplet swoich bajek, by uczniowie mogli je swobodnie wypożyczać. Warsztaty bajkoterapii są to dydaktyczne zajęcia rozwojowe dla dzieci, wspierające budowanie kompetencji pedagogicznych. Ich celem jest praca z emocjami, nazywanie uczuć, nauka radzenia sobie z emocjami, poznawanie siebie, promowanie bajkoterapii, kontakt z twórcą czytanych historii. To dobre narzędzie do zdobywanie nowych kompetencji, integracji zespołu klasowego i poznania ucznia.